Το δικό μου θαύμα

Της Σπυριδούλας Σ. με καταγωγή από το Νιχώρι.

Σύντομη η αφήγηση, μικρή  ιστορία, αλλά αληθινή! 

Πήγα να επισκεφτώ τους θείους μου για αυτό το λόγο.... να μου πουν καμιά ιστορία, ιστορία από τη Λευκάδα, από τα παιδικά τους χρόνια..

Τυχαία ήταν εκεί το μικρό αγόρι μιας δικής μου ιστορίας, (http://lefkadapatridamou.blogspot.gr/2013/09/blog-post_15.html )και η ξαδέρφη μου , με αποτέλεσμα να γελάμε ασταμάτητα, και το θείο μου να δίνει ρεσιτάλ αλλά ολοκληρωμένη ιστορία να μη λέει.

Ωστόσο πρόλαβε, ανάμεσα στα γέλια, να πει η θεία μου τη δική της ιστορία, μια ιστορία των παιδικών της χρόνων, να περιγράψει με πολύ λίγα λόγια ένα μικρό προσωπικό θαύμα:

"Οι Άγιοι Πατέρες είναι πολύ θαυματουργοί! Έχει μια εκκλησία, που μέσα από το ιερό...., έχει ένα βράχο , που έχει μια λίμπα, μες το βράχο κάνει μια  λεκανίτσα, μια γούβα και μες απ΄το βράχο αναβλύζει αγίασμα. Και έπαιρνε ο κόσμος... Γιορτάζουν πριν των Άγιων Πάντων....αυτό πάει με  το Πάσχα είναι κινητή εορτή....είναι ανάλογα με το Πάσχα...την πρώτη Κυριακή είναι των Αγίων Πατέρων , της Πεντηκοστής και μετά των Αγίων Πάντων.

Και μια χρονιά είχε πέσει ένα μικρόβιο στο μάτι ....στο Νιχώρι ξέρω ...δεν ξέρω αλλού....και ήταν τα παιδάκια του σχολείου καμιά εικοσαριά παιδάκια το μάτι τους πρησμένο και πόναγε πάρα πολύ...και τα πηγαίνανε ..στην Πάτρα ήτανε τότε ...δεν ήτανε στη Λευκάδα, δεν είχε νοσοκομείο στη Λευκάδα. Πήγαν όλα τα παιδάκια , εγώ όμως δεν ήταν ο πατέρας μου εκεί, ήταν οικοδόμος στα χωριά και δε με πήγαν αυτή τη μέρα, θα με πηγαίναν την άλλη μέρα. Και το βράδυ η μάνα μου που μ΄ έβαλε να κοιμηθώ, μου το σταύρωσε με το αγίασμα των Αγίων Πατέρων το μάτι μου και μ΄ έβαλε να κοιμηθώ. το πρωί σκώθηκε να με πάει στην Πάτρα κι εμένα που πήγανε και τα άλλα ...και όπως σκώθηκε και με ξεσκέπασε που είχε κουνουπιέρα, έβαλε μια φωνή..και της λέει ο πατέρας μου..λέει "τι έγινε...λέει πέθανε;"........ Και λέει ...όχι λέει ..έλα να ιδείς....Εγώ ...τα ματάκια ήταν όπως ήταν το καλό ήταν και το πονεμένο..τελείως ξεπρησμένο και γελούσα λέει και έπαιζα. Δεν με πήγαν πουθενά!.....τρίω χρονών..δεν με πήγανε πουθενά. Τα άλλα παιδάκια, τα οποία πήγανε στο νοσοκομείο με αντιβιώσεις και μ΄ αυτά κάνανε ένα μήνα να τους περάσει το μάτι. Και η μάνα μου είχε τάξει μαι λειτουργία τότε και πήγαμε μετά από κάνα δυο χρόνια....με τα πόδια πηγαίναμε ..με τα γαϊδουράκια από το Νιχώρι ίσα πηγαίναμε μέσα από τη Βαυκερή, το Αλέξανδρο και πηγαίναμε...στους Άγιους Πατέρες..... Δεν έχω ξαναπάει και θέλω να ξαναπάω...."

Οπότε πρέπει να την πάω...το καλοκαίρι πια....!

Της Νεράιδας το κοντρί

"Κάποτε  οι άνθρωποι πίστευαν πολύ στις νεράιδες, που όπως έλεγαν, γύριζαν τη νύχτα στα σταυροδρόμια και στις λαγκαδιές, χορεύοντας, πλένοντας ή γνέθοντας....Μια φορά το λοιπόν μια νεράιδα είχε βάλει ένα μεγάλο κοντρί στο κεφάλι της και πήγαινε να το ρίξει στη θάλασσα. Το κουβαλούσε από πολύ μακριά - είχε μαζί της τη ρόκα της και έγνεθε στο δρόμο. Μα να, λαλήσανε οι κόκοροι και δεν πρόφτασε να το πάει στη θάλασσα. Το άφησε κάτω σιμά στο χωριό Καρυώτες (= το παλιό χωρίο που βρίσκεται ψηλά στον ακατοίκητο λόφο,....). Δίπλα από το κοντρί άφησε και το σφοντύλι από το αδράχτι της. Τα βλέπεις ακόμα και σήμερα - σου λένε. Και το μέρος εκείνο λέγεται από τότε "της νεράιδας το κοντρί" "

Από το βιβλίο: "Τα τοπωνύμια της Λευκάδας" του Τάσου Κοντομίχη

Παραμύθια και ιστορίες από τα Πλατύστομα

Το νησί μας τελικά, (δεν ξέρω τι συμβαίνει σε άλλα νησιά,) είναι πολύ οργανωμένο στο διαδίκτυο. Σχεδόν κάθε χωριό έχει τον πολιτιστικό σύλλογο του και κάθε σύλλογος, φροντίζει να κρατάει ζωντανή την παράδοση του τόπου μας σε κάθε μορφή της, είτε αυτό λέγεται χορός , είτε έθιμα, είτε λόγος.

Ο Πολιτιστικός σύλλογος Πλατυστόμων "Η Κόκκινη Εκκλησιά", είναι ένας από αυτούς τους συλλόγους! Με μεράκι και αγάπη για τον τόπο τους, τα μέλη και οι διαχειριστές της πολύ ενδιαφέρουσας ιστοσελίδας συλλέγουν και προσφέρουν σε μας, τους απλούς αναγνώστες, ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της πολιτιστικής και όχι μόνο ιστορίας του χωριού και της ευρύτερης περιοχής τους. 

Στη σελίδα αυτή μπορούμε να βρούμε αφηγήσεις  με παραμύθια και πραγματικές ιστορίες που είναι θησαυρός!

Μπορείτε να τις διαβάσετε εδώ: Παραμύθια

Ευχαριστώ πολύ την κα Ειρήνη Βονιτσάνου!

Το χάνι του Κατίνη

"Πριν ακόμα γκρεμισθούν τα παληομάγαζα, ιδιοκτησίας Ι. Ναού Αγίου Μηνά, ......, σωζότανε ακόμα το περίφημο χάνι του Θοδωρή Ρομποτή, του γνωστού με το παρατσούκλη Κατίνης.."...."Μια βασική αποστολή των χανιών ήτανε και το τόσο απαραίτητο αλλά και αρκετά συχνό καλίγωμα, όπως λέγανε το πετάλωμα των ζώων. Πάω στο χάνι να καλιγώσει τ΄ άλογο ο αλμπάνης. Αλμπάνηδες λέγανε τότε τους πεταλωτήδες...."

"...Μια φάρσα μας διηγήθηκε ο Κατίνης σε βάρος αγαθού αλλά και τσιγκούνη χωρικού, που του κουβάλησε ένα μικρό πέταλο κι επέμενε να πεταλώσει μ΄αυτό το ζωντανό του. Τον έστειλε στην κοντινή βρύση* , την πρώτη βρύση, αφού τούπε να βάλει κάτω από τη βρύση το πέταλο να...μουσκέψει για να ξεντώσει... Ύστερα από πολύ ώρα μούσκεμα, ενώ οι διάφοροι τύποι της γειτονιάς κάνανε χάζι και γλεντούσανε το θέαμα, ο Θοδωρής φώναξε πως τώρα είναι εντάξει το πέταλο και να το φέρει κι ενθουσιασμένος δήθεν, ενώ φυσικά με κόπο κρατούσε τα γέλια, πήρε το μουσκεμένο πέταλο και ταχυδακτυλουργικά τ΄ άλλαξε μ΄ ένα μεγαλύτερο δικό του που είχε ετοιμάσει και μ΄ αυτό πετάλωσε το ζώο, προς μεγάλη χαρά του αφελούς αγρότη
 γιατί έκανε τη δουλειά του οικονομικά μια και δεν πλήρωσε το πέταλο και που θεώρησε φυσικό το σιδερένιο πέταλο να μαλακώσει στο νερό σαν τις σόλες των παπουτσιών"

*(Η πρώτη βρύση της Χώρας με το κρύο νερό που δεν πρόφθανε να ζεσταθεί όπως στις άλλες βρύσες, κι όπου οι αρκετοί ξενύχτηδες της εποχής, κατά τα χαράματα τα καλοκαίρια, κάνανε τη τελευταία βόλτα τους να πιούνε κρύο νερό απ΄τη βρύση τ΄ Άι-Μηνά).

Από το βιβλίο του Τάκη Μαμαλούκα "Λαογραφικά της Λευκάδας" (εκδ. Σπ. Β. Μαραγκού)


Σχόλιο του κ. Ηλία Τσάκαλου: 
"Τα μαγαζιά του Αγίου Μηνά δεν ήταν παλιομάγαζα. ίσα-ισα. Είχαν αντέξει σεισμους και σεισμούς και ήταν άνετα , πέτρινα και δεμένα με την αρχιτεκτονική του Αγίου Μηνά. Μπορούσαν να εκσυχρονιστούν, αλλά τα γκέμισαν για να φκιάξουν αυτό που βλέπετε σήμερα. Του Κατίνη το Χάνι το πρόλαβα μαθητης και του γυμνασίου. Δεν ήταν ακριβώς χάνι στα χρόνια μας. εκεί έφκιαχνε σαμάρια ο Μπάρμπα Μπάμπης ο Κατωπόδης, ρόδες για κάρα και πετάλωναν και κανένα ζώο κανενός ανοικοκύρευτου χωριάτη. Η Πλάκα που αναφέρει ο Μαμαλούκας ασφαλώς και είναι υπερβολική. Τόσο βλάκα κόσμο δεν απαντούσες ούτε στην Ζαβέρδα (χωριό του Μαμαλούκα) όχι στο παμπόνηρο χωρικό στοιχείο της Λευκάδας. Αυτά."

Ο μαστρο-Ζώης και τα κοκόρια του

Τα χάβρικα ήταν τα παλιά σιδηρουργεία της πόλης που ήταν συγκετρωμένα στην περιοχή του Άγιου Μηνά και αποτελούσαν το επίκεντρο των διακινήσεων των χωρικών.

Στη γωνιά του Αγ. Μηνά είχανε χάβρικο οι Ζώης κι  Αθανάσιος αδελφοί Αλβανίτη. Ο πρώτος έγινε πασίγνωστος από ένα παράξενο χόμπυ, να τρέφει πετεινούς μαχητές στις αρχές του αιώνα μας, κι όταν τύχαινε να μην έχει δουλειά ή τις Κυριακές και τις γιορτές να τους βάζει να μάχονται στην αδειά ανάμεσα στο μαγαζί του και στ΄ απέναντι χάνια, κι όσοι τυχαίνανε εκεί ν΄ απολαμβάνουνε δωρεάν το συναρπαστικό θέαμα της κοκορομαχίας. Πολλοί ζηλεύανε και του ζητούσανε αυγά να τα βάλουν σε κλώσα ώστε να πετύχουν τέτοια ράτσα κοκόρια. Ο μάστρο-Ζώης δεν αρνιούτανε, αλλά όταν μαθεύτηκε από καιρό πως κανένα απ΄ αυτά τ΄ αυγά δεν εκκολάφθηκε, τότε καταλάβανε ότι ήθελε να διατηρήσει το μονοπώλιο και γι΄ αυτό τ΄ αυγά, πριν τα δώσει τα έβαζε λίγη ώρα σε ζεματιστό νερό. ίσως μ΄ αυτό το χόμπυ έβρισκε ο παλιός εκείνος μάστορας διέξοδο στο όχι σπάνιο εριστικό πνεύμα των χάβρων, απότοκο της επίμοχθης δουλειάς τους - ας σημειώσουμε πως οι περισσότεροι δε μιλούσανε μεταξύ τους - και προτιμούσε να βάζει τα κοκόρια να μαλώνουν."

Από το βιβλίο του Τάκη Μαμαλούκα "Λαογραφικά της Λευκάδας" (εκδ. Σπ. Β. Μαραγκού)

Παραδόσεις από τον Πόρο - 3

Η τελευταία παράδοση για τον Πόρο, που βρήκα στο βιβλίο "Τα τοπωνύμια της Λευκάδας" (Τάσος Π. Κοντομίχης).

"Φουρνάκια, (στα), περιφέρεια καλλιεργήσιμη του χωριού. Στο επάνω μέρος της τοποθεσίας αντικρίζει κανείς, ψηλά, "κόκκινα στεφάνια". Να τι λέει η παράδοση γι΄ αυτά: " Σ΄ αυτά τα απότομα στεφάνια από το επάνω μέρος σε 10 μέτρα προς τα κάτω υπάρχει σπήλαιον πολύ επικίνδυνο για τον καθένα. Εκεί, που λέτε, έμενε ένας ληστής με το όνομα Ντσιρογιάννης. Το ήξερε αυτό ο φίλος του Χαραλαμπής, όπου και τον πρόδωσε: Ο βράχος σχηματίζει Γ (γάμα) στα 40 μέτρα. Ο αποσπασματάρχης με τον Χαραλαμπή πιάνουν μετερίζι. Εκείνος πέταξε τρία χαλίκια, το σήμα των τροφίμων, και καθώς ο ληστής πρόβαλε να τα πάρει πέσαν μπαταριές και το πτώμα σκάλωσε στους βράχους. Τότε υπήρξε διαφωνία μεταξύ τους, ποιος τον σκότωσε. Είχανε όμως συμφωνήσει: ο Νωμοτάρχης στο κεφάλι και ο έτερος στην καρδιά. Ο Χαραλαμπής όμως είπε ότι στο όπλο του, που το ονόμασε φιδάρ, είχε δύο ψήφους και πραγματικά ο Χαραλαμπής τον σκότωσε, παίρνοντας και την προκήρυξη (επικήρυξη)".

Παραδόσεις από τον Πόρο - 2

Μελετώντας το βιβλίο "Τα τοπωνύμια της Λευκάδας" (Τάσος Π. Κοντομίχης), μου έκανε μεγάλη εντύπωση, που για τον Πόρο, υπάρχουν αρκετές παραδόσεις ή ιστορίες από ό,τι σε άλλο μέρος της Λευκάδας. Θα πρέπει, ωστόσο να υπάρχουν και για άλλα μέρη του νησιού.

"Άγιος Νικόλαος, (στον),  εκκλησία απέναντι από το βουνό του Πόρου. Κι εδώ έχουμε μια τοπική παράδοση: "Εκεί υπάρχει από παλιά σκάφος βουλιαγμένο. Ο καπετάνιος του, όταν έπαθε το δυστύχημα, ΄ταχθηκε στον Άγιο Νικόλαο να το βγάλει και να του δώσει ένα ποσό. Όταν το έβγαλε όμως, είπε στον άγιο: "Να κερατά, που θα σου δώσω τίποτες". Κόπηκαν τότε τα σκοινιά που το είχε δέσει απέξω και το σκάφος πήγε δέκα φορές βαθύτερα"

"Αλώνι, (στο),  τοποθεσία στα νότια του χωριού. Λέγεται ότι : "μια γριά χόρευε μαζί με τις Νεράιδες εκεί, πολλές φορές, κι έπαθε όσα δεν τράβηξε άνθρωπος στον απάνω κόσμο. Την ξεζόρκιαζαν και την έβαζαν να χορεύει"

"'Ασπρος Βράχος, (στον), τοποθεσία. Λένε πως έχει ύψος "περί τα 100 μέτρα" και βρίσκεται ανατολικά, παραθαλάσσια του χωριού. "Εκεί", λένε, "σκοτώθηκε μια γυναίκα που την έλεγαν Ζαμπέτα και σκοτώθηκε θέλοντας να πιάσει ένα λάχανο που το λένε πράσο, γι΄ αυτό έχει μείνει το στιχάκι:

Μια πράσα με το δόξομα,

κουνάει την ουρά της,

Ζαμπέτα εσκοτώθηκε

για τα λαχανικά της.

Ο βράχος αυτός λέγεται και Δόξομα".

Ο βαλμάς

Βαλμάδες είναι οι αλωνιστάδες. Αυτοί που κρατώντας τις ουρές των ζώων, που "στροβιλίζονταν" στην "πίστα" του αλωνιού, έδιναν ρυθμό στην περιστροφή τους.

Η παρακάτω παράδοση είναι από το κλασικό βιβλίο του Νίκου Πολίτου "Παραδόσεις" το οποίο πρωτοκυκλοφόρησε στις αρχές του περασμένου αιώνα.

Είναι η μοναδική παράδοση στο δίτομο αυτό έργο που αναφέρεται στο νησί μας.

Το ερημοκλήσι του Αγίου Νικήτα στον Πόρο (Παραδόσεις από τον Πόρο) - 1

Στο βιβλίο του Τάσου Π. Κοντομίχη, "Τα τοπωνύμια της Λευκάδας", διάβασα την παρακάτω παράδοση και σας τη μεταφέρω έτσι ακριβώς όπως είναι γραμμένη.
 Γράφει ότι είναι γνωστή η παράδοση αυτή στο χωριό, χωρίς ωστόσο να αναφέρει κάποια άλλη πηγή από όπου θα μπορούσα να πάρω περισσότερες πληροφορίες!
Ρώτησα "ιντερνετικό" φίλο που ζει στο Μικρό Γιαλό και μέσω συγγενικού του προσώπου, επιβεβαίωσε ότι υπάρχει ένα κατερειπωμένο εκκλησάκι στην περιοχή. (Ελπίζω το καλοκαίρι να μου υποδείξει και το που ακριβώς)!

Καλώς ήρθατε!

Ένας facebook φίλος, που έχει μανία με παλιές φωτογραφίες και ιστορίες, μου έκανε μια ..πρόταση! Τη δημιουργία ενός μπλογκ, στο οποίο θα έχουν τη δυνατότητα οι ίδιοι οι αναγνώστες του να γράφουν! 

Και να γράφουν τι; Παλιές αλλά και νέες ιστορίες του νησιού, της Λευκάδας! Ιστορίες γνωστές ή άγνωστες. Ιστορίες διασκεδαστικές, ιστορίες συγκινητικές, μα πάνω από όλα ιστορίες αληθινές!

Το αφιερώνω λοιπόν σε όλους τους Λευκαδίτες και Λευκαδίτισσες που θα γράψουν, θα διαβάσουν, θα γελάσουν ή θα κλάψουν!