Ο μαστρο-Ζώης και τα κοκόρια του

Τα χάβρικα ήταν τα παλιά σιδηρουργεία της πόλης που ήταν συγκετρωμένα στην περιοχή του Άγιου Μηνά και αποτελούσαν το επίκεντρο των διακινήσεων των χωρικών.

Στη γωνιά του Αγ. Μηνά είχανε χάβρικο οι Ζώης κι  Αθανάσιος αδελφοί Αλβανίτη. Ο πρώτος έγινε πασίγνωστος από ένα παράξενο χόμπυ, να τρέφει πετεινούς μαχητές στις αρχές του αιώνα μας, κι όταν τύχαινε να μην έχει δουλειά ή τις Κυριακές και τις γιορτές να τους βάζει να μάχονται στην αδειά ανάμεσα στο μαγαζί του και στ΄ απέναντι χάνια, κι όσοι τυχαίνανε εκεί ν΄ απολαμβάνουνε δωρεάν το συναρπαστικό θέαμα της κοκορομαχίας. Πολλοί ζηλεύανε και του ζητούσανε αυγά να τα βάλουν σε κλώσα ώστε να πετύχουν τέτοια ράτσα κοκόρια. Ο μάστρο-Ζώης δεν αρνιούτανε, αλλά όταν μαθεύτηκε από καιρό πως κανένα απ΄ αυτά τ΄ αυγά δεν εκκολάφθηκε, τότε καταλάβανε ότι ήθελε να διατηρήσει το μονοπώλιο και γι΄ αυτό τ΄ αυγά, πριν τα δώσει τα έβαζε λίγη ώρα σε ζεματιστό νερό. ίσως μ΄ αυτό το χόμπυ έβρισκε ο παλιός εκείνος μάστορας διέξοδο στο όχι σπάνιο εριστικό πνεύμα των χάβρων, απότοκο της επίμοχθης δουλειάς τους - ας σημειώσουμε πως οι περισσότεροι δε μιλούσανε μεταξύ τους - και προτιμούσε να βάζει τα κοκόρια να μαλώνουν."

Από το βιβλίο του Τάκη Μαμαλούκα "Λαογραφικά της Λευκάδας" (εκδ. Σπ. Β. Μαραγκού)

Παραδόσεις από τον Πόρο - 3

Η τελευταία παράδοση για τον Πόρο, που βρήκα στο βιβλίο "Τα τοπωνύμια της Λευκάδας" (Τάσος Π. Κοντομίχης).

"Φουρνάκια, (στα), περιφέρεια καλλιεργήσιμη του χωριού. Στο επάνω μέρος της τοποθεσίας αντικρίζει κανείς, ψηλά, "κόκκινα στεφάνια". Να τι λέει η παράδοση γι΄ αυτά: " Σ΄ αυτά τα απότομα στεφάνια από το επάνω μέρος σε 10 μέτρα προς τα κάτω υπάρχει σπήλαιον πολύ επικίνδυνο για τον καθένα. Εκεί, που λέτε, έμενε ένας ληστής με το όνομα Ντσιρογιάννης. Το ήξερε αυτό ο φίλος του Χαραλαμπής, όπου και τον πρόδωσε: Ο βράχος σχηματίζει Γ (γάμα) στα 40 μέτρα. Ο αποσπασματάρχης με τον Χαραλαμπή πιάνουν μετερίζι. Εκείνος πέταξε τρία χαλίκια, το σήμα των τροφίμων, και καθώς ο ληστής πρόβαλε να τα πάρει πέσαν μπαταριές και το πτώμα σκάλωσε στους βράχους. Τότε υπήρξε διαφωνία μεταξύ τους, ποιος τον σκότωσε. Είχανε όμως συμφωνήσει: ο Νωμοτάρχης στο κεφάλι και ο έτερος στην καρδιά. Ο Χαραλαμπής όμως είπε ότι στο όπλο του, που το ονόμασε φιδάρ, είχε δύο ψήφους και πραγματικά ο Χαραλαμπής τον σκότωσε, παίρνοντας και την προκήρυξη (επικήρυξη)".

Παραδόσεις από τον Πόρο - 2

Μελετώντας το βιβλίο "Τα τοπωνύμια της Λευκάδας" (Τάσος Π. Κοντομίχης), μου έκανε μεγάλη εντύπωση, που για τον Πόρο, υπάρχουν αρκετές παραδόσεις ή ιστορίες από ό,τι σε άλλο μέρος της Λευκάδας. Θα πρέπει, ωστόσο να υπάρχουν και για άλλα μέρη του νησιού.

"Άγιος Νικόλαος, (στον),  εκκλησία απέναντι από το βουνό του Πόρου. Κι εδώ έχουμε μια τοπική παράδοση: "Εκεί υπάρχει από παλιά σκάφος βουλιαγμένο. Ο καπετάνιος του, όταν έπαθε το δυστύχημα, ΄ταχθηκε στον Άγιο Νικόλαο να το βγάλει και να του δώσει ένα ποσό. Όταν το έβγαλε όμως, είπε στον άγιο: "Να κερατά, που θα σου δώσω τίποτες". Κόπηκαν τότε τα σκοινιά που το είχε δέσει απέξω και το σκάφος πήγε δέκα φορές βαθύτερα"

"Αλώνι, (στο),  τοποθεσία στα νότια του χωριού. Λέγεται ότι : "μια γριά χόρευε μαζί με τις Νεράιδες εκεί, πολλές φορές, κι έπαθε όσα δεν τράβηξε άνθρωπος στον απάνω κόσμο. Την ξεζόρκιαζαν και την έβαζαν να χορεύει"

"'Ασπρος Βράχος, (στον), τοποθεσία. Λένε πως έχει ύψος "περί τα 100 μέτρα" και βρίσκεται ανατολικά, παραθαλάσσια του χωριού. "Εκεί", λένε, "σκοτώθηκε μια γυναίκα που την έλεγαν Ζαμπέτα και σκοτώθηκε θέλοντας να πιάσει ένα λάχανο που το λένε πράσο, γι΄ αυτό έχει μείνει το στιχάκι:

Μια πράσα με το δόξομα,

κουνάει την ουρά της,

Ζαμπέτα εσκοτώθηκε

για τα λαχανικά της.

Ο βράχος αυτός λέγεται και Δόξομα".

ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΛΑΚΕΣ ΠΟΥ ΕΧΩ ΚΑΝΕΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ

Toυ Κώστα Χαλικιά

Από μικρός είχα το διάβολο μέσα μου με το να κάνω καλή πλάκα στους άλλους, όταν όμως μερικές φορές φοβόμουν το άτομο που είχα στο μάτι να κάνω πλάκα έβαζα την ιδέα και εξηγούσα στους κολλητούς φίλους μου τι θα περιλάβει η πλάκα και την έκαναν αυτοί και έτσι δεν έμπαινα στο στόχαστρο. 

Φυσικά και σε μένα για αντίποινα μου έχουν κάνει πολλές πλάκες που ποτέ δεν θύμωσα αντιθέτως ήμουν και χαρούμενος.

Ο βαλμάς

Βαλμάδες είναι οι αλωνιστάδες. Αυτοί που κρατώντας τις ουρές των ζώων, που "στροβιλίζονταν" στην "πίστα" του αλωνιού, έδιναν ρυθμό στην περιστροφή τους.

Η παρακάτω παράδοση είναι από το κλασικό βιβλίο του Νίκου Πολίτου "Παραδόσεις" το οποίο πρωτοκυκλοφόρησε στις αρχές του περασμένου αιώνα.

Είναι η μοναδική παράδοση στο δίτομο αυτό έργο που αναφέρεται στο νησί μας.

Το ερημοκλήσι του Αγίου Νικήτα στον Πόρο (Παραδόσεις από τον Πόρο) - 1

Στο βιβλίο του Τάσου Π. Κοντομίχη, "Τα τοπωνύμια της Λευκάδας", διάβασα την παρακάτω παράδοση και σας τη μεταφέρω έτσι ακριβώς όπως είναι γραμμένη.
 Γράφει ότι είναι γνωστή η παράδοση αυτή στο χωριό, χωρίς ωστόσο να αναφέρει κάποια άλλη πηγή από όπου θα μπορούσα να πάρω περισσότερες πληροφορίες!
Ρώτησα "ιντερνετικό" φίλο που ζει στο Μικρό Γιαλό και μέσω συγγενικού του προσώπου, επιβεβαίωσε ότι υπάρχει ένα κατερειπωμένο εκκλησάκι στην περιοχή. (Ελπίζω το καλοκαίρι να μου υποδείξει και το που ακριβώς)!

Το Πανηγύρι του Αη Λιά στην Εγκλουβή Λευκάδας

Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Πώς τρέχει αυτό το καλοκαίρι, πιό γρήγορα από τα προηγούμενα, σα φωτιά σε ξεραμένο δάσος. Φτάσαμε κιόλας στο τέλος του Ιουλίου και η καρδιά μου αναπολεί μέρες χαρούμενες της παιδικής ηλικίας, τότε που η ζωή φάνταζε ατέλειωτη, μακριά, ανώδυνη.

Στις 20 του μηνός ήταν η γιορτή του Προφήτη Ηλία και δεν ξέρω πώς έγινε και ξαφνικά κατακλύσθηκε η ύπαρξή μου από τις παιδικές αναμνήσεις . Τότε που ανηφορίζαμε στην Εγκλουβή, το χωριό της καταγωγής του πατέρα μου στη Λευκάδα, το οποίο βρίσκεται εγκλωβισμένο από τις οροσειρές του νησιού.

Και πάνω στην κορυφή στέκει σαν αητός το εκκλησάκι του προφήτη Ηλία, προστάτη του χωριού. Αναθυμάμαι τα πανηγύρια στην Εγκλουβή και δάκρυα συγκίνησης μου έρχονται στα μάτια.